Oud en nieuw 1985/1986. Ik zal het nooit vergeten... Ik was zes jaar oud
en jawel, om half twaalf 's avonds werd ik uit mijn bedje gehaald. Ik mocht
straks om twaalf uur kijken naar het vuurwerk en uiteraard iedereen een gelukkig
nieuw jaar wensen. Helaas liep het even anders. 23:50 uur. De bel gaat. Mijn
ouders denken dat het kennissen zijn die ons alvast een goed 1986 willen wensen.
Dat is helaas niet het geval. Er staat een jongen van een jaar of veertien
voor de deur. Hij vertelt mijn vader dat ons rieten dak in brand staat. Dikke
paniek! Mijn vader rent op zijn sokken naar buiten. Hij pakt een ladder, neemt
een brandblusser mee en probeert het brandje wat is ontstaan te blussen. Mijn
moeder belt intussen het alarmnummer (toen nog 06-11). Mijn opa en oma woonden
in het voorhuis (waar de brand was ontstaan) en mijn moeder zei mij daar heen
te gaan om te vertellen dat hun dak in brand stond. (Let op, ik was zes en
moest dit nieuws aan mensen vertellen van 70 en 79 jaar oud.) Mijn ouders
dachten in eerste instantie dat alleen het voorste gedeelte van het dak zou
afbranden. Mijn opa en oma hadden tot op dat moment nog niks in de gaten gehad.
Mijn vader had inmiddels meerdere brandblussers op het dak leeggespoten. De
brandblussers van de buren waren ook allemaal gebruikt en hij ging toen over
op emmers water. Bij mijn opa en oma begon het water door het plafond te lekken.
Overal werden emmers vandaan getoverd om de schade te beperken..Mijn moeder
is zo slim geweest om alvast in ons gedeelte van het huis de meest kostbare
spullen ( dit waren alleen foto's en films!) veilig te stellen samen met mijn
broer. ("Gelukkig hebben we de foto's nog", die uitspraak komt denk
ik bij ons vandaan.) Het begon erger te branden en ik werd naar de buren gebracht.
Het brandweerkorps uit Giethoorn was snel ter plaatse. Zij vroegen al snel
assistentie van de korpsen uit Vollenhove en Steenwijk. Ons huis stond namelijk
in een buurt met veel rieten daken.
Een paar uur na het uitbreken van de brand is er door de jongen die het slechte
bericht kwam brengen, aangifte gedaan. Hij had een babyvuurpijltje in de heg
voor het huis gezet. Door de harde wind werd het vuurwerk ín het nieuwe
rieten dak geblazen waar het ontplofte.
Omdat ik nog maar zes was weet ik er niet zo heel veel meer van. Het meeste
weet ik van verhalen en uit de krant. Maar wat ik mij nog heel goed voor de
geest kan halen is dit: ik zit inmiddels bij de overburen in de keuken. Dan
komt mijn vader binnen. Hij is helemaal zwart. Hij gaat zitten met een zucht
en zegt: 'Ze houden het niet". Ik krijg een brok ik mijn keel. Zo ken
ik mijn vader niet. Hij is verslagen. Ik begrijp nog niet goed wat eraan de
hand is en besluit naar buiten te kijken. Langzaam trek ik de gordijnen een
stukje opzij. En het enige wat ik zie is één grote vuurzee.
Op dat moment besef ik, hoe klein ik ook ben, dat alles nu verloren is.
Daar gaat het. Het huis is volledig uitgebrand. Mijn ouders hebben het huis
in 1976 van mijn grootouders gekocht. Sindsdien heeft mijn vader niks anders
gedaan dan eraan werken. Van het achterhuis (koestal, deel, varkensstallen)
heeft hij een tweede woonhuis gemaakt. Het laatste stuk riet was in augustus
nog gelegd. Ze waren bezig met de allerlaatste puntjes op de i te zetten en
toen kwam dit. Echt, dit moet afschuwelijk voor hen zijn geweest. Stiekem
ben ik blij dat ik nog zo jong was.
Het enige wat ik nog had was mijn pyjama. De rest is verloren gegaan. Gelukkig
woonden we in Wanneperveen. Zeker in die tijd leefden de mensen erg met ons
mee. Nog diezelfde dag had ik alweer 'nieuwe' kleren, speelgoed en alles wat
je je als kind maar kan wensen. Mijn ouders kregen ook allerlei spullen en
er werd zelfs geld ingezameld! (Er waren natuurlijk wel twee families in één
keer dakloos)
Mijn opa en oma kregen tijdelijk onderdak bij de overburen en wij konden terecht
in een piepklein huisje ook aan de Veneweg. Helaas was het een oud huisje,
niet geïsolleerd, grote kieren en naden en geen douche Wij noemden het:
Het Krotje. Maar goed, we hadden een dak boven ons hoofd. Gelukkig waren we
goed verzekerd en tien maanden later konden we terecht op dezelfde plek in
een spiksplinter nieuw huis! Nu met dakpannnen!
Wat dan nu voor mij erg leuk is, is dat ik dingen herken. Op foto's zie je slangen liggen en de brandweermannen zijn hard aan het werk. Ik zie een opzetstuk, verdeelstuk en zelfs een aanvalskorf! Iets wat mij niet opviel, toen ik nog niet bij de brandweer zat. De verhalen van de brand vind ik nu ook heel herkenbaar om te horen. Het bleek dat het die nacht vroor. Zo'n twee graden onder nul. Menig brandweerman is bij ons onderuit gegaan! Er hingen ijsspegels van meters aan het overgebleven rieten dak! En ze kregen in eerste instantie het putdeksel niet open! (Ondergrondse brandkraan voor het huis en dan honderden meters slangen moeten uitgooien naar de gracht voor water...)